Słowo wstępu

W Naruto poznajemy samurajów jako mieszkańców Kraju Żelaza, na którego czele stoi generał Mifune. Sami samurajowie byli neutralni wobec wielkich wojen między Ukrytymi Wioskami, jednak nie byli bezbronni. Oonoki powiedział, że są bardzo dobrymi wojownikami i mają silną strukturę państwa. Tyle może o samurajach w mandze, a jak naprawdę było z wojownikami z Kraju Kwitnącej Wiśni?

Historia samurajów

Samo słowo samuraj w języki japońskim oznacza wojownik natomiast słowo samurai pochodzi od rzeczownika samurau co oznacza „służyć Panu”. Sama grupa społeczna powstała w VII- VIII wieku n.e w okresie Nara i początkowo nie służyli oni cesarzowi, a lordom feudalnym daimyo, którzy zarządzali często rozległymi majątkami. Każdy daimyo posiadał własne oddziały samurajów do obrony własnych włości przed bandytami, jednak lordowie stosowali ich nie tylko do obrony, ale również do atakowania swoich sąsiadów.

Zmiana nastąpiła w XVI wieku za czasów Ieyasu Tokugawy (faktyczny władca Japonii w latach 1598-1605), kiedy szogun odebrał ziemie lordom feudalnym rozdając je wiernym samurajom, tworząc w ten sposób szogunat – władzę samurajów nad swoimi poddanymi, a ich jedynym zwierzchnikiem był szogun. Samuraj więc był nie tylko wojownikiem, ale również zarządcą ziem zwierzchnika. Służył swojemu panu nie tylko mieczem, ale i rozumem.

Kolejny przełom w historii samurajów nastąpił po ponad 200 latach w XIX wieku za czasów cesarza Meiji. Wtedy to Japonia znalazła się pod silnym wpływem USA, które wysłało do Kraju Kwitnącej Wiśni swoje okręty wojenne zmuszając kraj do otwarcia się na resztę świata. Samurajowie którzy do tej pory mieli znaczny wpływ na rządy w Japonii nagle stracili praktycznie wszystko. Cesarz zniósł przywileje samurajów, mogli być oni jedynie siłami zbrojnymi całkowicie posłusznymi cesarzowi. Sama grupa społeczna została rozwiązana i przekształcona w Shizoku. Otrzymywali oni zapłatę za swoją służbę, mogli sprawować funkcje administracyjne i urzędnicze, natomiast mieli zakaz noszenia katan w miejscach publicznych, a także odebrano im prawo do ścięcia osoby, która nie okazała im szacunku. Niedługo później samurajowie przestali być oficjalnymi siłami wojskowymi, zastąpionymi na rzecz armii w stylu europejskim i amerykańskim. Część samurajów uznało nowy porządek i postanowiło wejść w skład nowej armii cesarstwa, natomiast reszta zaszyła się w swoich włościach z dala od polityki i nieuchronnie nadciągającej nowoczesności, do której nie byli przystosowani. Części z kolei nie spodobały się ingerencje zachodu w wewnętrzne sprawy Japonii i postanowili walczyć. Do największego buntu doszło w 1877 roku znanego jako Rebelia Satsumy. Trwała ona od 29 stycznia do 24 września i zakończyło się całkowitą klęską samurajów, zginęło większość z 20 000 wojowników razem ze swoim przywódcą Saigo Takanarą. Na kanwie tej historii powstała hollywoodzka superprodukcja Ostatni Samuraj z 2003 roku, a także gra na PS2 Way of Samurai.

Ostatnim aktem w historii samurajów jest rok 1947 i nowa konstytucja Japonii, która zniosła Shizoku przez co dawni samurajowie stali się zwykłymi mieszkańcami Cesarstwa Japonii jak miliony innych obywateli.

Członkowie klanu Satsuma

Kultura i życie samurajów

Jeśli można przyrównać do kogoś samurajów, to z pewnością dobrym odpowiednikiem byłby średniowieczny rycerz europejski. Podobnie jak swój kolega z Europy, samuraj posiadał własne domostwo z ziemią i przydzielonymi doń chłopami, którzy dla niego pracowali. Poza wojaczką samurajowie uchodzili za bardzo wykształconych ludzi, uczyli się czytać i pisać (szczególnie kanji, którego naukę ćwiczyli również kapłani i arystokraci). Poznawali tajniki matematyki, astronomii, medycyny, prawa, poezji, muzyki, rysunku, kaligrafii, a przede wszystkim kodeksu busido, którego opisem zajmę się w innym akapicie. Popularną formą poezji było oczywiście haiku, ale samurajowie zapoznawali się również ze sztuką chińską. Samurajowie byli również ludźmi głęboko religijnymi. Większość z nich wyznawała shintoizm, ale równie popularny był buddyzm, taoizm i zen. Rytuały religijne towarzyszyły samurajom przez cały czas, od porannej modlitwy o dobry dzień przez błogosławienie każdej pracy jaką wykonywali np. prośba o natchnienie w czasie pisania poematu, a także błogosławieństwo przed walką.

Ciekawym faktem z życia samurajów jest nadawanie imion. Było to połączenie jednego kanji ojca, lub dziadka z nowym kanji. Przeważnie po męskich przodkach brane było nazwisko rodowe, natomiast drugim kanji było własne imię po osiągnięciu pełnoletniości. W tym miejscu może napiszę o co chodzi z tym imieniem. Otóż przed osiągnięciem pełnoletniości (wtedy to było 15-16 lat) młody, przyszły samuraj nosił imię nadane mu w wieku 11 lat w świątyni tzw. genpuku natomiast po ceremonii wejścia w dorosłość wybierał on swoje nowe imię. Do imion dodawało się też tytuły, jeżeli samuraj pełnił ważną funkcję w cesarstwie, np. gubernatora prowincji. Zasadniczo jednak samurajowie nie używali wszystkich swoich imion, nazwisk i tytułów, i posługiwali się wersją skróconą – nazwisko rodowe i dorosłe imię.

W świecie samurajów również małżeństwa były specyficzne. Małżonką samuraja mogła być jedynie kobieta pochodząca z równie bogatej i wpływowej rodziny lub o wyższym statusie społecznym. Pojęcie za żonę kobiety o niższym statusie społecznym (ale również z rodu szlacheckiego) było uznawane za niegodność, jednak uchodząca płazem wysoko urodzonym samurajom. Gorzej było z samurajami, którzy nie okryli się sławą, bądź byli mało majętni. Ożenek z poddaną był zakazany. Kobieta wchodząca w związek z samurajem wnosiła obowiązkowy posag, którego wielkość zależała od majętności rodziny. Oczywistym faktem jest, iż odrzucony samuraj miał prawo do popełnienia honorowego samobójstwa, podobnie było w przypadku odrzuconych kobiet.

Pomimo honoru i wierności jaką otaczali się samurajowie, wielu z nich miało kochanki - skrzętnie ukrywane przed resztą samurajów. W większości jednak kochanka była traktowana jako żona. Zdarzały się wprawdzie porwania kochanek w celu skompromitowania niektórych samurajów przez ich przeciwników, jednak dochodziło do tego bardzo rzadko, szczególnie, że większość kochanek pochodziło z rodów samurajskich. Gdy kochanką samuraja zostawała pospolita dziewczyna, to pomimo swojego statusu społecznego, samuraj miał obowiązek poprosić o akceptację „związku” przez jej rodziców, na co zdecydowana większość przystawała licząc na wiele korzyści np. pomoc finansową. Ważny jest fakt, że jeżeli taka kobieta urodziła samurajowi syna, to on również w przyszłości mógł zostać samurajem.

Do tej pory pisałem o samurajach – mężczyznach, jednak samurajowie to była cała grupa społeczna, podobnie jak szlachta europejska, więc warto w tym miejscu wspomnieć również o kobietach z rodów samurajów. Kobiety nazywane były Onna-bugeisha czyli „ta, która czeka w domu”. Kobiety w przeciwieństwie do mężczyzn nie mogły sprawować funkcji państwowych, a także posiadać majątków. Historia jednak zna przypadki kiedy żona samuraja zdobywała dużą władzę, czasami nawet nad całym krajem jak w przypadku żony Ashikagi Yoshimasy, ósmego szoguna Japonii, z kolei żona Toyotomi Hideyoshi miała tak wielki wpływ na swojego męża, że właściwie nim sterowała, a jego kochanka władała zamkiem Osaka. Kobiety były zwolnione z prac fizycznych, które były przeznaczone dla ich służek i poddanych męża. Mogły zdobywać wiedzę, uczyć się czytania i pisania, a także studiować literaturę, poezję, filozofię. Do ich obowiązku należało dbanie o dom, męża i wychowywanie dzieci. Wart wspomnienia jest fakt, że kobiety samurajów szkoliły się w walce, głównie posługiwania się nożami i naginatami w celu obrony siebie, domostwa lub w odzyskaniu swojego honoru. Do tego celu kobiety miały swoją własną wersję seppuku zwane jigai.

Wspomnę jeszcze o wyglądzie samurajów. Mężczyźni mieli swoje charakterystyczne uczesanie – włosy były upinane w kok na czubku głowy, natomiast włosy z czoła były krótko strzyżone i wygolone z przodu. Popularnym strojem było oczywiście kimono, spodnie hakama i kamizelki kamishimo.

 

Uzbrojenie

Przejdźmy może do części artykułu dotyczącego uzbrojenia samurajów. Z przyczyn osobistych pominę tutaj opis popularnej katany, na którą przeznaczyłem osobny akapit, a także łuk Yumi, który również moim zdaniem zasługuje na osobny opis. Samurajowie podobnie jak rycerze europejscy byli wojownikami ciężko opancerzonymi, walczącymi pieszo i konno. Pancerz samurajów wyewoluował z analogicznych typów pancerzy chińskich i koreańskich, z metalowych elementów osłaniających tułów oraz ręce na skórzanej zbroi. Od XVI wieku i kontaktach z europejczykami upowszechniły zbroje płytkowe (pancerz był tworzony z małych metalowych płytek łączonych nitami bądź skórzanymi wiązaniami) i zbroje płytowe (pancerz wykuwany z jednego kawałka stali). W przeciwieństwie do swoich poprzedników, zapewniały one lepsza ochronę przez wrogimi ciosami, szczególnie, że samurajowie nie używali do obrony tarcz. Jedynymi miejscami, które były wrażliwe na ciosy to łączenia między poszczególnymi elementami. Należało w nie wepchnąć ostrze, by zranić przeciwnika, co nie było tak łatwe. jakby się wydawało. Po pierwsze ze względu na wielkość tych szczelin, a po drugie samurajowie znali się na szermierce. Głowy początkowo nie były chronione, natomiast później pojawiły się hełmy z osłonami na policzki, a także maskami osłaniającymi twarz, jednak ograniczające pole widzenia. Hełmy były nierzadko przyozdabiane zakrzywionymi rogami, co w połączeniu z maską na twarzy i błyszczącą zbroją, miało wielki psychologiczny efekt na wrogach. W zależności od zamożności samurajów, pancerze były mniej lub bardziej zdobione. Ci którzy nie narzekali na brak gotówki, fundowali sobie prawdziwe dzieła sztuki.

     

Pancerz płytowy po prawej, pozostałe pancerze płytkowe.

 

Jeśli chodzi o broń ręczną to poza kataną samurajowie posługiwali się:

- yari: długa włócznia o długości 2,5 czasem nawet 3,5 metra zakończona długim ostrym grotem zdolnym do przebijania zbroi. Przeznaczona głównie do walki z kawalerią wroga, a stylem walki była formacja przypominająca grecką lub macedońską falangę – mur ludzi z wysuniętymi do przodu yari.

- naginata: broń długa, składała się z drzewca o długości ok. 180cm i żeleźca (ostrza) o długości 40cm lekko zakrzywionym na końcu. Służyła głównie do cięcia rzadziej do zadawania pchnięć i kłucia. Podstawowe uzbrojenia uboższych samurajów, których nie było stać na zamówienie katany, a w czasach szogunatu bronią tą ćwiczyły kobiety.

- kanabō: broń obuchowa, była to jednoręczna maczuga wykonana z drewna nabijana ćwiekami. Z wyglądu przypominała dzisiejszy kij baseballowy

- Bo, jo, hanbo – Bo to długi dwuręczny kij o długości ok. 180cm. Jo był bronią półtora ręczą - tzn. można było trzymać i walczyć zarówno za pomocą jednej jak i obu rąk – o długości 130cm. Hanbo był kijem krótkim o długości 90cm. Wszystkie służyły do zadawania ciosów ogłuszających, ponadto jo i hanbo służyły jako środek przymusu bezpośredniego, umiejętnie użyte potrafiły wytrącić przeciwnikowi broń z ręki. Mówiło się, że każdy samuraj zanim sięgnie po miecz, powinien najpierw nauczyć się posługiwać hanbo, ponieważ potrafiono za jego pomocą wygrać z przeciwnikiem uzbrojonym w katanę.

- Tachi – jednoręczny miecz o lekko zakrzywionym ostrzu, protoplasta katany. W późniejszym okresie miecz bardziej ceremonialny niż używany w regularnej walce.

- Jutte (Jitte) – krótki sztylet służący do zadawania pchnięć. Używany przez straże pałacowe, a także siły porządkowe.

- Kusari-fodo – łańcuch z obciążnikami, którym posługiwały się siły porządkowe. Mógł służyć zarówno do przyduszania jak i do pętania przeciwnikom rąk i nóg.

- Tanegashima – rodzaj arkebuza, broń palna używana przez samurajów. Trafiła do Japonii poprzez handel z Portugalczykami w XVI wieku.

  

Samurajowie z naginatami.                           Samuraj uzbrojony w kanabo.       

Po lewej samuraj uzbrojony w łuk Yumi, po prawie samuraj z Yari. Pośrodku prawdopodobnie samuraj uzbrojony w katanę lub Tachi.

Yumi

Pisałem o wyjątkowości japońskiego łuku i chcę w tym miejscu udowodnić dlaczego tak postanowiłem zrobić. Łuki japońskie są łukami kompozytowymi tzn. zrobionymi z wielu kawałków drewna, bambusa i skóry klejonych ze sobą i giętych na słońcu. Były to łuki asymetryczne, tzn. jeden z końców łuku był cieńszy i wydłużony, powodowało to, że łuki były większe od łuczników, którzy nimi walczyli. Używali ich zarówno żołnierze piechoty jak i łucznicy na koniach. Mimo swojej wielkości (powyżej 2 metrów, największe miały prawie 2,5 metra wysokości!) środek ciężkości znajdował się relatywnie nisko (w 2/3 wysokości od górnego końca łuku), więc samuraj nie musiał za wysoko podnosić swojego łuku by strzelić do celu, poza tym były dość lekkie i nie wymagały dużej siły naciągu. Jednakże ze względu na długość łuku strzały do niego również były ponadprzeciętne – od 85cm do tych „najkrótszych” do nawet 120cm dla łuków 2,5 metrowych. Cięciwa była wykonywana z konopi i nie zmieniano jej dopóki nie została przerwana. Niewątpliwą wadą tych łuków, poza ich kosmicznym rozmiarem, był materiał z którego były wykonane. Nieumiejętnie czyszczone i konserwowane wyginały się w niepożądanych kierunkach nadając się jedynie do wyrzucenia. Nie mniej jednak japońskie łuki nie odstawały od swoich europejskich, czy mongolskich odpowiedników, a sami samurajowie byli wyśmienitymi łucznikami potrafiącymi trafić do celu galopując na koniu.

Współczesny łuk typu Yumi. Nisko osadzony punkt ciężkości w porównaniu do wysokości całego łuku. Przy pasie strzała.

Katana

Broń, która nieodłącznie występuje z samurajem. Jest to długi jednosieczny miecz o lekko zakrzywionym ostrzu. W zależności od umiejętności i długości broń jedno lub półtora ręczna. Japońska katana była najważniejszą i najcenniejszą bronią w arsenale samuraja, stanowiła duszę wojownika i każda broń była wykonywana dla konkretnego wojownika na specjalne zamówienie. Sam proces wykuwania ocierał się o mistycyzm, a płatnerz łączył w sobie role rzemieślnika, artysty i kapłana. Przed pracą nad bronią obowiązkowa była modlitwa, śpiewy, a nawet ceremonialny strój. Początek pracy nad kataną to oczywiście zdobycie odpowiednio czystego żelaza. Najlepsze żelazo znajdowano nie w żyłach w kopalniach, a w okruchach w strumieniach rzecznych wypłukiwanych z mułu. Oczywiście na coś takiego mogli sobie pozwolić jedynie bogacze, dla uboższych samurajów przeznaczone było żelazo gorszej jakości tj. bardziej zanieczyszczone. Po zebraniu materiału następował proces wytwarzania stali na broń. Zanim zostały uformowane stalowe pręty, stal była wielokrotnie przetapiana, by usunąć wszystkie zanieczyszczenia. Następnie formowany był rdzeń broni z miękkiej, giętkiej, po czym skuwano ze sobą wiele coraz to twardszych warstw, by uzyskać nie tylko odpowiednią wytrzymałość, ale też elastyczność. Polegało to na wielokrotnym hartowaniu stali, przekuwaniu tych samych warstw i innych sekretów mistrzów kowalstwa. W czasie pracy pod wpływem stygnięcia spodnich warstw ostrze wyginało się dzięki czemu broń zyskiwała charakterystyczny kształt. Kolejnym etapem było wykonanie rękojeści, zdobień, a później ostrzenie, szlifowanie i polerowanie. Gdy prace wykonawcze nad mieczem zostały ukończone, została do wykonania próba przydatności miecza do użycia. W tym celu wykorzystywano…ciała pokonanych wrogów, które układano jedno na drugim. Dobra katana była w stanie przeciąć nawet 3 ciała za jednym uderzeniem, a te najlepsze nawet pięć. Miecz, który nie był w stanie odciąć głowy, był uznawany za bezużyteczny i trafiał do pieca na przetop. Jedna z zasad postępowania z mieczem głosiła, że miecz wyjęty z pochwy nie może do niej wrócić nie napiwszy się uprzednio krwi, ponieważ z myślą o upuszczaniu krwi został stworzony. Gdy jakaś osoba chciała obejrzeć broń samuraja, to po pokazaniu jej wojownik nacinał skórę na dłoni lub innej części ciała, by ostrze napiło się odrobiny krwi i dopiero wtedy mógł je schować do pochwy. Nie musiał do tego używać specjalnie siły, ponieważ katana charakteryzuje się niebywałą ostrością ostrza, noszona na ramieniu ostrzem naciskającym na ciało sprawiała, że miecz po prostu przecinał ścięgna i mięśnie. Katana jest uważana przez większość militarystów jako jedno z najdoskonalszych ostrzy i broni ręcznych na świecie.

 

Kodeks Bushido

Jest to niepisany kodeks postępowania samuraja, odpowiednik europejskiego kodeksu rycerskiego. Nakładał on na wojownika wiele obowiązków wobec swojego pana, co sprawiało, że okazywali mu całkowite posłuszeństwo i byli doskonałymi żołnierzami. Osoby nie przestrzegające zasad kodeksu były traktowane przez samurajów z pogardą, tyczyło się to szczególnie ninja. Bushido znaczy droga wojownika łączy w sobie wiele elementów konfucjanizmu, shintoizmu, buddyzmu i Zen. Samuraj (bushi) musi być prawym i sprawiedliwym wojownikiem, jednak sprawiedliwość nie mogła przewyższać innych wartości wyznawanych przez samurajów. Musi też być wiernym i bitnym żołnierzem broniącym interesów swojego pana, a także wykazywać się męstwem w boju. Jak mówi kodeks Bushido:

„Również na polu bitwy musisz starać się, by nikt cię nie wyprzedził i myśleć tylko o przełamaniu linii wroga. Wtedy nie zostaniesz w tyle za innymi, wykażesz swego bojowego ducha i przejawisz męstwo - tak mówią dawni mistrzowie. Także jeśli przyjdzie ci zginąć w walce, postaraj się, aby twoje ciało pozostało zwrócone twarzą do wroga"

Ponadto Bushido zobowiązywało do wierności w stosunku do swojej żony, rodziny, pomocy bezbronnym i uciśnionym, znoszenia niedogodności wraz z towarzyszami (np. gdy kompani samuraja mokną na deszczu, on powinien moknąć razem z nimi, a nie chować się pod parasolem). Ważnym punktem w kodeksie Bushido jest samodoskonalenie, samuraj musiał każdego dnia być lepszy i doskonalszy od siebie z dnia poprzedniego:

"Skoro staliśmy się lepsi niż wczoraj, od jutra zacznijmy się doskonalić; przez całe życie, dzień po dniu, trzeba dążyć do perfekcji. To też nie kończy się nigdy."

Skoro już o honorze mowa, to błędnie uważa się, że jedyną formą odkupienia swoich win było seppuku. Seppuku, czyli honorowe samobójstwo (co nieco w tej kwestii pisał Sanzoku w swoim artykule o duszy w brzuchu) polegające na przebiciu sztyletem brzucha, było popełniane jedynie wtedy, gdy hańba była zbyt ciężka do udźwignięcia np. nieokazanie szacunku samurajowi o wyższym statusie społecznym lub samemu szogunowi, lub nawet cesarzowi. W przypadkach, gdy samuraj nie okazywał się męstwem w boju lub nie potrafił obronić słabszego, to w następnej walce stawał on w pierwszym szeregu i rzucał się na wroga albo dokonywał samodzielnie zemsty na krzywdzicielach. Najbardziej znanym przykładem zemsty dokonanej przez samurajów jest historia o zemstach roninów z Ako (ronin to samuraj, który stracił swojego pana). W 1702 roku 47 roninów postanowiło dokonać zemsty na wysokim urzędniku państwowym Yoshinaku Kirze, po tym jak w czasie ceremonii u szoguna skompromitował księcia Asano (Asano nie wiedział, że nie wolno mu dobywać broni w pałacu szoguna, za co został skazany na seppuku). Część z samurajów uznało, że należy pomścić swojego pana i zaatakowali posiadłość Kiry, zabijając go i odcinając mu głowę. Mimo, że zgodnie z kodeksem Bushido mieli oni prawo do dokonania zemsty, to jednak zgodnie z prawem zakłócili porządek publiczny zabijając urzędnika państwowego niepoinformowawszy władzy o planowanej zemście.

„W Japonii jest takie stare powiedzenie, że nie może pod jednym niebem żyć mężczyzna wraz z zabójcą ojca, matki, pana lub starszego brata. Jeżeli mężczyzna chce zabić takiego mordercę, musi najpierw zawiadomić o tym Hyōjōsho i określić, w ciągu ilu dni i miesięcy spodziewa się swój zamiar wykonać, musi to być bowiem wciągnięte do rejestru urzędu. Jeżeli zabije mordercę bez takiego uprzedzenia, sam będzie traktowany jako zwykły morderca"

Wyrok wykonano w 1703 roku, a groby samurajów znajdują się na terenie świątyni buddyjskiej Sengaku-ji w Tokio. Historia ta jest chętnie adaptowana przez teatry Kabuki w Japonii, była też wielokrotnie ekranizowana. Najsłynniejsza wersją jest „Czterdziestu siedmiu roninów” z 1941 roku w reżyserii Kenjiego Mizoguchiego, natomiast w 2013 roku ma mieć premiera filmu 47 ronin z Keanu Reevsem w roli jednego z roninów.

Samurajowie nie-japończycy

Istnieli też samurajowie nie pochodzący z Japonii, tzn. obcokrajowcy, którzy mieli zaszczyt dołączyć do kasty samurajów. Najsłynniejszymi samurajami byli Eugène Collache, francuski oficer marynarki wojennej, a także Anglik William Adams, który był pierwszym europejczykiem, który dostąpił tego zaszczytu. Na samuraja został osobiście mianowany przez szoguna Ieyasu Tokugawe stając się jego bliskim współpracownikiem. Na kanwie tej historii powstała powieść Szogun pióra Jamesa Clavela z 1975, która później została zekranizowana i pod tym samym tytułem, jako serial telewizyjny, biła rekordy popularności także w Polsce. W roli John Blackthorne’a (pierwowzorem był właśnie Adams) wcielił się Richard Chamberlain.

 

Euglen Collache w stroju samuraja.

Scena z „Szoguna” ,pośrodku Richard Chamberlain jako John Blackthorne.

Słynni samurajowie

Najsłynniejszymi samurajami był bez wątpienia wspomniany wielokrotnie wcześniej Ieyasu Tokugawa, który złamał potęgę lordów feudalnych i na 200 lat ustanowił nowy styl rządzenia w Japonii. Innym słynnym samurajem był Hattori Hanzo (na nim wzorował się Masashi Kishimoto tworząc postać Hanzo), który pomógł w dużej mierze Tokugawie zdobyć władzę w Japonii, był mistrzem taktyki, a także posługiwania się włócznią (yari). Nazywany największym samurajem Japonii. Dość często pojawia się w różnych dziełach np. mandze Gin Tama, a w filmie Kill Bill imię Hattori Hanzo nosi wybitny płatnerz, który wykuł miecze dla Billa, Czarnej Mamby i Buda.

Kolejną wyróżniającą się postacią był Saigō Takamori, który przewodził rebelią samurajów w 1877 roku ginąc w bitwie pod Shiroyamą. W filmie  Ostatni Samuraj w rolę generała Matsumoto (postać stworzona na podstawie Sago) wcielił się Ken Watanabe.

W artykule o Ninja wspomniałem o Odzie Nobunadze, również słynnym samuraju znanym jako pogromca ninja, a także jeden z największych dowódców i taktyków okresu Azuchi-Momoyama. Nobunaga znany był z niebywałego okrucieństwa. Jednym z jego dokonań było np. zniszczenie i wymordowanie mnichów z klasztoru Enryaku-ji.

Ken Watanabe w „Ostatnim Samuraju” jako generał Katsumoto stworzonym na podstawie historii Saigō Takamori.

Sądzę, że na tym zakończę ten artykuł. Wprawdzie o samurajach można napisać jeszcze wiele rzeczy zagłębiając się w ich historię i historię kraju, w którym żyli i któremu służyli, ale myślę, że udało mi się przekazać wiele informacji na temat ich życia. Warto jeszcze wspomnieć na koniec o tym, że pomimo iż samurajowie nie stanowili nigdy więcej jak 10% ogólnej populacji Japonii, to ich styl i filozofia życia miała bardzo duży wpływ na całe społeczeństwo. Do dzisiaj można się spotkać z zachowaniami Japończyków, z których samurajowie byliby dumni.

~Buster

Komentarzy: 0 20 Wrzesień 2013